Η Χώρα των «ευνοϊκών διατάξεων» για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Ανδρέας Δρυμιώτης εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Είναι μία από τις πολλές ιστορίες που συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο, που ίσως δεν θα τη μαθαίναμε ποτέ. Ο βουλευτής της Ν.Δ. Αναστάσιος Δημοσχάκης (εκμεταλλευόμενος ρύθμιση για άλλες περιοχές) ζήτησε ειδική αντιμετώπιση των μαθητών της Σαμοθράκης για την είσοδό τους στα πανεπιστήμια, με την αιτιολογία ότι τα σχολεία τους έμειναν κλειστά για μερικές ημέρες. Η απάντηση του υπουργού Παιδείας έβγαλε την είδηση:

«Θα σας πω για τη Μάνδρα κάτι το οποίο πολλές φορές δεν μας τιμά ως κοινωνία. Προχωρήσαμε στην ευνοϊκή διάταξη. Ανακαλύπτουμε λοιπόν, ότι υπάρχουν αλλαγές μόνιμης κατοικίας στη διάρκεια αυτού του διαστήματος. Ανθρωποι που ήταν αλλού στα καλά καθούμενα εμφανίζονται ξαφνικά με μόνιμη κατοικία στη Μάνδρα. Λέω λοιπόν ότι υπάρχει ένα ποσοστό στην κοινωνία μας που κάθε φορά προσπαθεί να εκμεταλλευθεί μια διάταξη που ο πυρήνας της είναι καλός».

Για να καταλάβουμε τι έχει συμβεί πάμε πίσω στον Αύγουστο. Με απόφαση του Κώστα Γαβρόγλου, στις 23/8/18, οι υποψήφιοι από τις περιοχές της Μάνδρας, της Νέας Περάμου και της Κω, που επλήγησαν από φυσικές καταστροφές, θα έχουν ειδικό ποσοστό θέσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Ολη η ιστορία πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός. Για μένα, όμως, χρειάζεται βαθύτερη ανάλυση γιατί είναι πολύ χαρακτηριστική του τι συμβαίνει στη Χώρα μας και γιατί καταντήσαμε στην κατάσταση που φτάσαμε.

Ξεκινάμε από τον βουλευτή της Ν.Δ. Προκειμένου να εξασφαλίσει την εύνοια των ψηφοφόρων της περιφέρειάς του, ζητά με τη σειρά του ευνοϊκή αντιμετώπιση για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια των μαθητών της περιοχής του! Ξέρετε για πόσες ημέρες έκλεισαν τα σχολεία στη Σαμοθράκη; Για δύο μόνο ημέρες! Αυτή ήταν και η δικαιολογία του υπουργού για να απορρίψει το αίτημα. Δηλαδή αν το κλείσιμο διαρκούσε περισσότερο μπορεί και να γινόταν δεκτό το αίτημα. Μπορεί να σας φαίνεται μικρό το θέμα αυτό, αλλά αν το φιλοσοφήσετε θα δείτε ότι είναι η κορυφή ενός τεράστιου παγόβουνου πάνω στο οποίο έπεσε σαν άλλος Τιτανικός η Χώρα μας.

Για κυριολεκτικά «ψύλλου πήδημα» οι τοπικοί βουλευτές ζητάνε και συνήθως επιτυγχάνουν ειδική μεταχείριση για τους ψηφοφόρους της περιφέρειάς τους. Αυτή είναι η Ελλάδα. Ενα τεράστιο σύνολο από ειδικές περιπτώσεις σε όλα ανεξαιρέτως τα θέματα. Πάρτε τις συντάξεις. Είναι τόσο πολλές οι ειδικές περιπτώσεις που ακόμα και οι ειδικοί δεν μπορούν να βγάλουν άκρη. Στις περισσότερες χώρες το όριο για τη σύνταξη συνδέεται μόνο με την ηλικία του ατόμου που είναι ένα αντικειμενικό κριτήριο και δεν επιδέχεται ερμηνεία ή παρερμηνεία. Αντίθετα στην Ελλάδα αντί να θεσμοθετήσουμε αυτό το αντικειμενικό κριτήριο, βρήκαμε χιλιάδες πατέντες με συντάξιμα χρόνια, μητέρες με ανήλικα τέκνα κ.ο.κ. για να δίνονται συντάξεις σε όλες τις ηλικίες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που σήμερα περίπου 30% των συνταξιούχων έχουν ηλικία μικρότερη των 65 χρόνων, αλλά κανένας δεν γνωρίζει σε ποια ηλικία πήραν τη σύνταξή τους.

Πάμε όμως στο κυρίως θέμα. Είναι σωστό να αντιμετωπίζεται η είσοδος στα ΑΕΙ με ειδικό τρόπο, σαν παροχή σε πληγείσες περιοχές; Μήπως γνωρίζετε κανένα άλλο παρόμοιο σύστημα; Το International Baccalaureate Diploma Programme (IBDP), που ανοίγει τις πόρτες στα ξένα πανεπιστήμια, δεν έχει τέτοιες εξαιρέσεις, γι’ αυτό και είναι τόσο αποδεκτό. Υπάρχουν χώρες (π.χ. Συρία, Πακιστάν, Αφγανιστάν κ.ά.) όπου για ολόκληρα χρόνια μαίνονται εμφύλιες συρράξεις αλλά οι σπουδαστές τους αντιμετωπίζονται όπως όλοι οι υπόλοιποι. Οι δυσκολίες είναι μέρος της ζωής. Δεν είναι σωστό να υπάρχει ειδική αντιμετώπιση για ορισμένες περιοχές, γιατί έτσι δημιουργούνται υποψήφιοι δύο ταχυτήτων. Σε μια πληγείσα περιοχή, ανεξάρτητα από τη σφοδρότητα της θεομηνίας, η ζωή συνεχίζεται. Οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπο να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητά τους μέσα από τη συμφορά που τους βρήκε. Η Πολιτεία μπορεί να συνδράμει στην ανακούφισή τους με οικονομική στήριξη και τίποτα περισσότερο. Ολα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και καταλήγουν στη φαλκίδευση του μέτρου, όπως παραδέχεται ο υπουργός.

Ας μην παραπονιέται ο υπουργός για τις «πράξεις που δεν μας τιμούν σαν κοινωνία», γιατί ο ίδιος δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την καταστρατήγηση του μέτρου που νομίζει ότι «ο πυρήνας του είναι καλός». Οχι, κύριε υπουργέ, η διάταξη δεν είναι ούτε σωστή ούτε καλή και είναι βέβαιο ότι ανοίγει μια τεράστια τρύπα για να τα κάνουμε όλα μπάχαλο. Στη Μάνδρα είχαμε 20 νεκρούς και οι ενοχές της Πολιτείας βρήκαν το άλλοθι με την ειδική αντιμετώπιση. Στη Νέα Πέραμο δεν είχαμε νεκρούς ούτε η αποκατάσταση χρειάστηκε μεγάλο διάστημα. Στην Κω είχαμε σεισμό, αλλά αν θυμάμαι καλά τα σχολεία δεν άργησαν να λειτουργήσουν. Με ποια, λοιπόν, κριτήρια θα γίνονται στο μέλλον παρόμοιες παροχές. Για να το πάω στα άκρα. Αν σε ένα σχολείο γίνει κατάληψη για ένα μήνα, μήπως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους μαθητές αυτούς με ειδική μοριοδότηση γιατί δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους;

Και μια τελευταία παρατήρηση από την προσωπική μου ζωή. Οταν ήμουν στο Δημοτικό Σχολείο στη Λευκωσία, κάηκε η Ηλεκτρική της πόλης και μείναμε χωρίς ηλεκτρικό για πολλούς μήνες. Διαβάζαμε τα μαθήματά μας με κεριά. Οι δυσκολίες είναι πάντα μέρος της ζωής. Ακόμα, στα Κρατητήρια των Αγγλων στην περίοδο 1955 – 1959 πολλοί μαθητές (μεταξύ των οποίων και εγώ) τελειώσαμε τις τελευταίες τάξεις διαβάζοντας μόνοι μας τη διδακτέα ύλη κάτω από αντίξοες συνθήκες. Πήραμε το απολυτήριο δίνοντας κανονικές εξετάσεις, χωρίς ευνοϊκές διακρίσεις.

Αφησα για το τέλος ένα πιο ευαίσθητο θέμα. Ολοι μας συγκλονιστήκαμε από την καταστροφή στο Μάτι, της 23ης Ιουλίου 2018 και για τον θάνατο 99 συνανθρώπων μας. Σας πληροφορώ ότι περιμένω να περάσει ο χρόνος για να δημοσιεύσω δύο άρθρα που έγραψα ήδη για αυτή την τραγωδία με μια διαφορετική προσέγγιση στα γεγονότα.

Σήμερα όμως θέλω να αναδείξω ένα άλλο θέμα το οποίο επίσης πιστεύω ότι αποδεικνύει την αλλοτρίωση που έχουμε πάθει σαν κοινωνία. Μεταξύ των μέτρων για την ανακούφιση των πυρόπληκτων που ψήφισε βιαστικά η κυβέρνηση (ΦΕΚ Α138 26/7/2018) περιλαμβάνεται και η πρόσληψη πυρόπληκτων ή συγγενών τους στο Δημόσιο. Ολοι θεώρησαν φυσιολογική αυτή την εξέλιξη, γιατί έτσι λειτουργεί αυτή η χώρα. Η μοναδική αντίδραση που ακούστηκε, αφορά το γεγονός ότι ζητήθηκε από τους πυρόπληκτους ως μοναδική προϋπόθεση για την πρόσληψη στο Δημόσιο, να παραιτηθούν από οποιαδήποτε άλλη διεκδίκηση για αποζημίωση! Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο αυτό ακριβώς έγινε και με τους πυρόπληκτους της Ηλείας το 2007, αλλά τελικά προσελήφθησαν στο Δημόσιο χωρίς να παραιτηθούν από άλλες διεκδικήσεις. Σας παρακαλώ, προσπαθήστε να αντιληφθείτε τι σημαίνουν όλα αυτά. Είναι η επίσημη έκφραση και αποδοχή της συναλλαγής!

Σε διορίζω χαριστικά για να απαλλαγώ από τυχόν άλλες αποζημιώσεις που πιθανόν να προκύψουν. Συμμερίζομαι τον πόνο των πυρόπληκτων, αλλά ο χαριστικός διορισμός στο Δημόσιο είναι μια εντελώς απαράδεκτη πράξη. Ενας άνθρωπος που θα διοριστεί με αυτόν τον τρόπο, δεν θα έχει κανένα κίνητρο να εργαστεί και να αποδείξει την αξία του. Ακόμα, αυτός ο χαριστικά διορισμένος, ο οποίος μπορεί να μη διαθέτει τα κατάλληλα προσόντα, στερεί τη θέση από κάποιον άλλο, ο οποίος πιθανότατα είναι καταλληλότερος για τη θέση. Μην απορούμε, λοιπόν, για το πώς κατάντησε το Δημόσιο. Οταν μπερδεύουμε την κοινωνική πολιτική με τις προσλήψεις στο Δημόσιο, τότε είναι βέβαιο ότι καταστρέφουμε τη χώρα, αναζητώντας ψηφαλάκια για τις επόμενες εκλογές.

Τέλος, μη νομίζετε ότι δεν υπήρξαν ευνοϊκές ρυθμίσεις στην παιδεία για τους πυρόπληκτους από το Μάτι. Κατά την προσφιλή τακτική μας και παρά το γεγονός ότι η φωτιά έπληξε το Μάτι μετά τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, εντούτοις και πάλι δόθηκε χαριστική μοριοδότηση (20%) στους πληγέντες για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Είναι σωστή αυτή η αντιμετώπιση; Εσείς τι λέτε; Ηδη δύο μαθητές από το Μάτι προσέφυγαν στο ΣτΕ γιατί η ευνοϊκή μοριοδότηση δεν τους περιλαμβάνει!

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

© 2018, . Για την αναδημοσίευση της είδησης από άλλες ιστοσελίδες είναι απαραίτητη η αναφορά του link προς το άρθρο του sep4u.gr

  • 14
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    14
    Shares

Leave a Comment

2 + twelve =