Αθλητές του Δημοσίου

  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 01/11/2013 08:00 |εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ
kanelisΤα χρόνια της σπατάλης, ο συμβολικός τρόπος να επιδείξουμε την υποτιθέμενη ελληνική ανωτερότητα ήταν οι επιδόσεις μας στον αθλητισμό. Με επίκεντρο τους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα, είχε δομηθεί μια κρατικοδίαιτη βιομηχανία, η οποία προετοίμαζε υποψήφιους ολυμπιονίκες, ήταν μάλιστα τόσο μεγάλη η επιθυμία για διάκριση και η εξαργύρωση των εθνικών συμβολισμών της που, αν υπήρχε σπάνις εγχώριων υποψήφιων πρωταθλητών κάναμε και εισαγωγή.

Η βιομηχανία εκείνη, που πρόλαβε να καταρρεύσει από τα σκάνδαλα της ντόπας, πριν καταρρεύσει η χώρα, το διάστημα της ακμής της μοίραζε προνόμια. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γιώργου Χούπη στα χθεσινά «ΝΕΑ», ο νόμος Φούρα, π.χ., 2725/1999, έφερε παροχές σε αθλητές που πετύχαιναν σημαντικές διεθνείς διακρίσεις, μεταξύ των οποίων ήταν ο διορισμός τους εκτός ΑΣΕΠ στο Δημόσιο. Σύμφωνα με την ελληνική large εκδοχή της διάκρισης, ολυμπιονίκης θεωρούνταν μέχρι και ο όγδοος σε κάθε αγώνισμα, ενώ στα προνόμια προστίθενταν οι διακριθέντες και στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μέχρι τον έκτο – συμπεριλαμβάνονταν οι έφηβοι και οι νεάνιδες. Τα προνόμια αυτά κάπως περικόπηκαν το 2008 από τον Μιχάλη Λιάπη αλλά, επειδή η Ελλαδάρα ποτέ δεν πεθαίνει, μέσα στη σύγχυση της κρίσης και του Μνημονίου, βρέθηκε ένας ακόμα πιο large υπουργός, ο Γιάννης Ιωαννίδης, και πέρυσι το καλοκαίρι επανέφερε τα προνόμια, διευρύνοντάς τα: πρόσθεσε τους παίδες και τις κορασίδες, συμπεριλαμβάνει τους όγδοους στην κατάταξη στη λίστα και προσθέτει τους διακριθέντες σε αρκετούς ακόμα αθλητικούς θεσμούς – μόνο τους αγώνες Υποσαχάριας Αφρικής ξέχασε.
Φυσικά, μια θέση στο ιερό φετίχ του νέου Ελληνισμού, στο Δημόσιο, η εξασφάλιση δηλαδή με προνομιακό τρόπο και εκτός ΑΣΕΠ, του μέλλοντός τους γίνεται βασικό κίνητρο για τους αθλητές να κυνηγήσουν επίδοση. Οταν κέρδιζαν, οι δηλώσεις τους ήταν ότι το κάνουν για την Ελλάδα – και μερικοί πολύυυυ εθνικά περήφανοι έσπευδαν να μιλήσουν για το περίφημο ελληνικό DNA που τους οδηγούσε ψηλά.
Αν το υψηλό ελληνικό φρόνημα τούς οδηγούσε στις νίκες όμως, είναι αναντίστοιχη ταπείνωση να εκλιπαρούν με το κεντρικό πανό πίσω από το οποίο διαδήλωσαν προχθές στο Σύνταγμα να μην πάρει πίσω η πατρίδα την τιμή που τους έκανε – να μην τους συγκαταλέξει, δηλαδή, στο μέτρο της διαθεσιμότητας, από το οποίο πλήττονται άλλοι συνάδελφοί τους.
Μπορώ να κατανοήσω ότι η διατάραξη της καθημερινότητας όλων μας, όταν γίνεται υπό πίεση, είναι οδυνηρή. Αλλά είναι οι συνθήκες πιεστικές, μας πλήττουν όλους. Είναι δυνατόν οι παλαιοί πρωταθλητές, που υποτίθεται ότι συμβόλισαν μια χώρα σε ακμή, να ζητούν να εξαιρεθούν από τον συμβολισμό της ίδιας χώρας στην παρακμή της, στο όνομα του μικρού συμφέροντός τους;
Κατανοώ απολύτως την παρακμή των υποτιθέμενων κηρύκων του ανέξοδου πατριωτισμού. Αλλά δεν την συμμερίζομαι. Αυτά.

© 2013, . Για την αναδημοσίευση της είδησης από άλλες ιστοσελίδες είναι απαραίτητη η αναφορά του link προς το άρθρο του sep4u.gr

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Comment

3 × 3 =