#1. Το Πτυχίο ως «Τυπικό Προσόν» (Credentialism)
Στην Ελλάδα, το πτυχίο έχει μετατραπεί σε ένα «εισιτήριο» απλώς για να συμμετάσχει κανείς σε έναν διαγωνισμό ΑΣΕΠ ή για να μπει σε μια θέση γραφείου, χωρίς να πιστοποιεί ότι ο κάτοχός του κατέχει εφαρμόσιμες δεξιότητες. Έχουμε από τα υψηλότερα ποσοστά κατόχων πτυχίου στην Ευρώπη, αλλά τη χαμηλότερη σύνδεση με την παραγωγή.
#2. Η «Θεωρητική Εμμονή» των Προγραμμάτων Σπουδών
Τα ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα σχεδιάζονται, ακόμη και σήμερα, από καθηγητές που συχνά δεν έχουν εργαστεί ποτέ στην ελεύθερη αγορά. Το αποτέλεσμα: Τα προγράμματα σπουδών είναι φορτωμένα με τεράστιο όγκο θεωρίας, αποστήθισης και εξετάσεων, στερούνται όμως πρακτικής άσκησης, project-based μάθησης και ανάπτυξης soft skills (επικοινωνία, ομαδικότητα, επίλυση προβλημάτων). Ο απόφοιτος ξέρει τη θεωρία του 1990 ή του 2000, αλλά δεν ξέρει πώς λειτουργεί μια σύγχρονη επιχείρηση.
#3. Η Αναντιστοιχία Δεξιοτήτων (Skills Mismatch)
Αυτό δημιουργεί το ελληνικό παράδοξο: Από τη μία πλευρά, η Eurostat να καταγράφει υψηλή ανεργία πτυχιούχων, και από την άλλη, οι εργοδοτικοί φορείς (ΣΕΒ, ΙΟΒΕ) να διαμαρτύρονται ότι δεν βρίσκουν εξειδικευμένο προσωπικό. Οι επιχειρήσεις ψάχνουν ανθρώπους με ψηφιακές, τεχνικές και πρακτικές δεξιότητες, ενώ τα πανεπιστήμια παράγουν επιστήμονες θεωρητικής κατεύθυνσης.
