Ανακοινώθηκαν και τα αποτελέσματα των χρηματοδοτήσεων του ευρωπαϊκού συμβουλίου έρευνας για νέους ερευνητές σήμερα.
Και πάλι η παρουσία της Ελλάδας είναι απογοητευτική, με μόνο μία υποτροφία (συγχαρητήρια στην κ. Vanessa A. Seifert του ΕΚΠΑ) στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες).
Ακόμα πιο τραγικό, πως είχαμε και το δεύτερο μικρότερο ποσοστό επιτυχίας (μας … ξεπέρασε μόνο η Τουρκία), μόλις 3%, καταρρίπτοντας και τον ισχυρισμό πως οι ερευνητές από την Ελλάδα δεν γράφουν αιτήσεις. Γράφουν, αλλά δεν τις παίρνουν. Γιατί; Κατά την άποψη μου διότι δεν υπάρχει πλέον κουλτούρα επιστημονικής περιέργειας στην Ελλάδα, αλλά πανικός για την εκπλήρωση γραφειοκρατικών απαιτήσεων και παραδοτέων και στόχευση σε εφαρμοσμένη έρευνα αμφίβολης ποιότητας.
Την ίδια στιγμή, εφτά Ελληνίδες και Έλληνες ερευνητές πήραν υποτροφίες για να κάνουν την έρευνα τους αλλού στην Ευρώπη. Λέτε κάποιοι από αυτούς να σκεφτούν να γυρίσουν στην Ελλάδα, λόγω της δυνατότητας να ζητηθεί προσωποπαγής θέση θέση επίκουρου καθηγητή ή ερευνητή Γ με βάση το ισχύοντα νόμο (4957/2022, άρθρο 167); Θα μου επιτρέψετε να αμφιβάλλω.
Το παραπάνω το βρήκα στην σελίδα στο Facebook του καθηγητή του ΕΜΠ κ. Θ ΚΑΡΟΥΝΟΥ και είναι αναδημοσίευση απο την σελίδα του Anastassis Perrakis
