Στις τελευταίες πρυτανικές εκλογές του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας υποστήριξα τον νυν πρύτανη. Δεν είχα ακούσει κάτι σημαντικό για το επιστημονικό του έργο, ούτε γνώριζα δημόσιες παρεμβάσεις του σε εκπαιδευτικά θέματα. Τον ψήφισα επειδή πίστευα πως ήταν ένας καλών προθέσεων, αξιοπρεπής και έντιμος άνθρωπος, πράγμα που εξακολουθώ να πιστεύω. Η πολιτεία του όμως με έκανε να αλλάξω άποψη για το αν αυτά επαρκούν για να επιτελέσει το λειτούργημά του.
Ο προβληματισμός για τις αλλαγές στα ελληνικά ΑΕΙ βρήκε απροετοίμαστη την ηγεσία του πανεπιστημίου. Η πρυτανεία δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μία δική της πρόταση στη συζήτηση, ακολουθώντας, με τον εφησυχασμό που δημιουργεί η υπαγωγή στη γνώμη της πλειοψηφίας, την πεπατημένη. Καταδίκασε τον νέο νόμο για την Ανώτατη Παιδεία, με περισσότερη ελαφρότητα από όση αρμόζει σε πνευματικούς ταγούς. Αν το πράγμα σταματούσε εκεί, θα ήταν απλώς αποθαρρυντικό. Αλλά δυστυχώς συνέχισε.
Μόλις ψηφίστηκε ο νόμος, ο φοιτητικός σύλλογος αποφάσισε την κατάληψη του πανεπιστημίου, αφού όμως μια εβδομάδα νωρίτερα ο πρύτανης είχε συγκαλέσει επειγόντως τη σύγκλητο του ιδρύματος, με ένα μόνο θέμα στην ημερήσια διάταξη: αναβολή της έναρξης των εξετάσεων! (Για τους μη εξοικειωμένους, αυτό σημαίνει διευκόλυνση, για να μην πω παρότρυνση, για κατάληψη). Ομως, η άρνηση πολλών μελών της συγκλήτου να αποδεχθούν τη μεθόδευση ακύρωσε τα σχέδια του πρύτανη. Η συνειδητή αποχή της τεράστιας πλειοψηφίας οδήγησε σε έλλειψη απαρτίας, και έτσι η σύγκλητος δεν πραγματοποιήθηκε και η εξεταστική δεν αναβλήθηκε. Ηταν αναμφίβολα μια μικρή νίκη της νομιμότητας, υπέρ της ομαλής λειτουργίας.