Ουδέποτε άλλοτε το πανεπιστήμιο είχε παύσει να λειτουργεί για τόσο καιρό, ούτε κατά την Κατοχή!

Το πανεπιστήμιο πρέπει να ανοίξει αύριο

Του Θεοδωρου Φορτσακη*

Τις τελευταίες δέκα εβδομάδες η δημόσια ανώτατη παιδεία έχει παραλύσει. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο παραμένουν ερμητικά κλειστά, χωρίς να επιτελούν καμιά από τις ζωτικές λειτουργίες τους, ενώ και άλλα έξι πανεπιστήμια έχουν σοβαρά διαταραχθεί από τη συνεχιζόμενη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων. Η σημερινή κατάσταση είναι πρωτοφανής. Ουδέποτε άλλοτε το πανεπιστήμιο είχε παύσει να λειτουργεί για τόσο καιρό, ούτε κατά την Κατοχή!

Το κλειστό πανεπιστήμιο είναι έγκλημα. Εγκλημα κατά των φοιτητών, κατά της παιδείας, κατά της πολιτείας, κατά της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο, ως τμήμα του κράτους, αποτελεί ζωτική δημόσια υπηρεσία, η οποία, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα, πρέπει να παρέχεται καθολικά, συνεχώς και αδιαλείπτως. Η διατάραξή της κολάζεται και ποινικά. Κανείς δεν έχει την εξουσία ή το δικαίωμα να την εμποδίζει. Ούτε ο πρύτανης και η Σύγκλητος έχουν την εξουσία να αναστέλλουν τη λειτουργία του πανεπιστημίου, εκτός αν καταλύεται η ακαδημαϊκή ελευθερία, ούτε οι εργαζόμενοι δικαιούνται να την παρεμποδίζουν με το πρόσχημα ότι απεργούν. Τη σοβαρότητα της παρανομίας επιτείνει το ότι συντελείται σε βάρος των φοιτητών, των νέων ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν το πανεπιστήμιο στην πιο κρίσιμη ηλικία και που καταδικάζονται ουσιαστικά σε απώλεια πολύτιμου χρόνου ζωής.

Πώς φτάσαμε εδώ; Είναι προφανές π.χ. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ότι η μαζική διαθεσιμότητα 498 διοικητικών υπαλλήλων από τους 1.316 που διαθέτει το Ιδρυμα δυσχεραίνει υπέρμετρα την ομαλή λειτουργία του. Οι σχετικές υπουργικές αποφάσεις εκδόθηκαν χωρίς επαρκή προετοιμασία, χωρίς σαφή κριτήρια, με ελλιπή αιτιολογία, όπως εξάλλου καταδεικνύεται και από τις αλλεπάλληλες μεταβολές τους. Το υπουργείο προχώρησε σε οριζόντιες περικοπές που απομακρύνουν τους πιο χρήσιμους, αντί να λάβει υπόψη τις κατηγορίες προσωπικού, των οποίων η διαθεσιμότητα θα μετρίαζε τα δυσμενή αποτελέσματα, όπως του υπέδειξαν δεκαοκτώ αντιπρυτάνεις, κοσμήτορες και πρόεδροι τμημάτων του ΕΚΠΑ. Τέτοιες κατηγορίες αποτελούν όσοι είναι αποσπασμένοι σε άλλους φορείς (υπουργικά γραφεία, Βουλή κ.λπ.), όσοι έχουν άδεια άνευ αποδοχών και εργάζονται αλλού, όσοι υπηρετούν σε μη πανεπιστημιακούς φορείς, οι πειθαρχικά διωκόμενοι, όσοι δεν προσέρχονται στην υπηρεσία τους κ.λπ. Ακόμη, όσοι συνταξιοδοτούνται στο τέλος του τρέχοντος έτους ή του επομένου, με ρύθμιση της μείωσης μισθού. Αλλά είναι αλήθεια ότι και το πανεπιστήμιο δεν υπέβαλε εγκαίρως μια τέτοια λογική πρόταση, ενώ εξάλλου ακόμα δεν έχει προχωρήσει σε σοβαρή αξιολόγηση του διοικητικού προσωπικού του.

Η αδιαλλαξία του υπουργείου συναντήθηκε με την αδιαλλαξία του πανεπιστημίου και τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις των απεργών. Των απεργών, που λησμόνησαν ότι τόσα χρόνια ζουν από το πανεπιστήμιο. Που λησμόνησαν επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος των διοικητικών υπαλλήλων εργάζεται με ιδιωτική σύμβαση αορίστου χρόνου. Παρότι πολλοί από αυτούς είναι άξιοι, ωστόσο δεν έχουν επιλεγεί με αντικειμενικές διαδικασίες, αλλά αφού συμπλήρωσαν διετία με διάφορες μικρές συμβάσεις, «μονιμοποιήθηκαν» χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση, με βάση τους χαριστικούς νόμους Β. Παπανδρέου και Παυλόπουλου. Σε ορισμένες περιπτώσεις με αδιαφάνεια, οικογενειοκρατία και καθηγητοκρατία. Και το κρισιμότερο, οι πολυάριθμες αυτές προσλήψεις και στη συνέχεια μαζικές μονιμοποιήσεις έγιναν χωρίς να έχουν υπολογιστεί προηγουμένως οι ανάγκες του πανεπιστημίου, χωρίς οργανόγραμμα. Ολα έγιναν ανάποδα. Αντί να υπολογίσουμε τι μας χρειάζεται, πήραμε ό,τι θέλαμε και κρατήσαμε ό,τι πήραμε!

Στις δυσκολίες προστίθεται η διάχυτη στα πανεπιστήμια παραβατικότητα. Ετσι π.χ. η Σύγκλητος του ΕΚΠΑ διαλύεται εδώ και δύο μήνες από ορισμένους φοιτητές και διοικητικούς υπαλλήλους που εισβάλλουν βιαίως στον χώρο της, εμποδίζοντάς την να λάβει οποιαδήποτε ουσιαστική απόφαση θα μπορούσε να λύσει το δράμα. Το πανεπιστήμιο δεν αυτοπροστατεύεται και εκτίθεται ανεπανόρθωτα στην κοινωνία, ανίκανο να αντιληφθεί το χάσμα που το απομακρύνει συνεχώς από αυτήν. Η ζημιά που έχει προκληθεί είναι δύσκολα ανατάξιμη. Σήμερα έχει διαρραγεί ο ιστός που συνέχει τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Η αδιαλλαξία που υπαγορεύουν τα μικροπολιτικά συμφέροντα και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις απομακρύνει την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης. Δικαστικές διαταγές και εισαγγελικές παρεμβάσεις δεν επιλύουν τα προβλήματα. Χρειάζεται διάλογος όπου πρυτανεύει η λογική και η αίσθηση υπεροχής του δημοσίου και ακαδημαϊκού συμφέροντος.

Μόνο το πανεπιστήμιο που λειτουργεί, που παραμένει ανοιχτό και διασφαλίζει διδασκαλία και παράγει έρευνα, παρά τις όποιες δυσκολίες, συγκυριακές ή μόνιμες, είναι σε θέση να υπερασπίσει τα συμφέροντά του, καθώς και τα μέλη του, ακαδημαϊκά, διοικητικά ή φοιτητές. Είναι επείγον να συνειδητοποιήσουν όλοι την ανάγκη αυτή. Προσκαλώ καθηγητές και φοιτητές να προσέλθουν τη Δευτέρα το πρωί για την έναρξη της διδασκαλίας. Οι διοικητικοί υπάλληλοι οφείλουν να διαθέσουν γι’ αυτό, όπως έχουν και νόμιμη υποχρέωση, το απαραίτητο προσωπικό ασφαλείας.

* Ο κ. Θεόδωρος Φορτσάκης είναι πρόεδρος της Νομικής Σχολής Αθηνών.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/11/2013_539425

© 2013, . Για την αναδημοσίευση της είδησης από άλλες ιστοσελίδες είναι απαραίτητη η αναφορά του link προς το άρθρο του sep4u.gr

Print Friendly, PDF & Email

1 thought on “Ουδέποτε άλλοτε το πανεπιστήμιο είχε παύσει να λειτουργεί για τόσο καιρό, ούτε κατά την Κατοχή!

  1. ένα άρθρο που περιγράφει τη τραγική με το καλύτερο τρόπο την τραγική κατάσταση που επικρατεί στη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση!
    Μπράβο στο Κο Φορτσάκη!
    Κρίμα που στο ΕΚΠΑ είναι πρύτανης ο Κος Μπελεγρίνης και όχι ο Κος Φορτσάκης. Οι σημαντικές τροποποιήσεις του Νόμου Διαμαντοπούλου, που έκανε ο Κος Αρβανιτόπουλος, επιτρέπουν την ολοκλήρωση της Θητείας των Πρυτάνεων που ήταν εκλεγμένοι με το παλιό καθεστώς!

Leave a Comment

two × 3 =